تشدید کننده ها در شبکه ها و سیستمها الکترونیک،استفاده بسیاری دارند.این مدارها در نوسان سازها، تقویت کننده های تنظیم شونده ،فرکانس سنج ها،تعدیل کننده های فاز و نیز فیلترهای میان گذر و میان نگذر به عنوان عناصر کلیدی به کار می روند.در پائین تر از تقریباً 300 مگاهرتز، مدارهای تشدید معمولاً از القاگرها و خازنهای فشرده تشکیل می شوند.لیکن این مدارها با عناصر فشرده در فرکانسهای میکروویو دارای معایبی هستند.اول آنکه،این شرط لازم که ابعاد عناصر باید از طول موج کار بسیارکوچکتر باشد،ظرفیت و ولتاژ و جریان آنها را محدود می سازد.دوم آنکه،تحقق مقادیر اندوکتانس و ظرفیت خازنی لازم برای فرکانسهای بالای میکروویو،به ویژه برای موارد با Q بالا،بعضی اوقات کاری دشوار است.به علاوه مدار در فرکانسهای بالا تمایل به تابش پیدا می کند که این امر به ویژه در فرکانس تشدید باعث ایجاد مقادیر قابل توجه اتلاف می شود.به منظور غلبه کردن بر این محدودیتها،برای تحقق مدارهای تشدید میکروویو با Q بالا،از الکتروسرامیک ها استفاده می شود.